نوای گام های دختر باران

چه عصیانگر چه راحت بخش چه شور انگیز و آرام بود
همچون آمد و رفت ات

که می آید
زمین را سینه بکشاید
و خاک از چهره ی درماندگان سبز بزداید
جهانی را ز شور سبز پوشان شور انگیزد
و آنگه از بر آزادگان آرام آرام رخت بر بندد

تو می آیی
ز عصیان تا به آرامی همه با تو
و اما من
ز دود گرد هجرت چهره ام تاریک
بدور از ساغر لب های گرمت
خشک و خاموش است لب هایم
دلم با تو
دلت بی من
و پایم بسته ی زنجیر گیسوست

تو می آی
مرا آزاد نا کرده
مرا سیراب نا کرده

تو می آیی
و آنگه از بر درمانده ی آرام آرام رخت می بندی

چه عصیان گر، چه راحت بخش، چه شور انگیز و آرام بخش
نوای گام های دخت باران بود
و اما انتظار گام هایت را بسوی من کشیدن
شور و عصیانگرتر و آرام و راحت بخش تر دانم

می آیی؟

دانشگاه آمستردام
16 10 2008 گاه: 14:38

دکلمه ها

Badakhshani on Facebook

من ایرانم

گزیدهء سوم: پایان یک سکوت

برگردان شده از زبان های دیگر

گزیدهء دوم: بهار بیداری

گزیدهء یکم: موسم خموش