اگر مُردم

اگر من پیش از اینکه خنده آرم بر لب افسرده ی طفلان این میهن

اگر من پیش از اینکه رنگ آرم بر رخ خشکیده ی گلذار این میهن

اگر من پیش از اینکه شادمانی را

اگر من پیش از اینکه عشق ورزی را

بسازم جانشین ماتم و این کینه ها، مُردم

مرا در خاک مسپارید

بسوزیدم که تا اخگر شود این پیکر ناشاد

سپس خاکسترم را رهنمایید، تا فراز قله ی پامیر

و هریک دسته خاکم را

بدست هر گروهی رهروی از باد بسپارد

که بر پیچ و خم هر دره و هر دشت و دامانش فرو پاشد

که گردم روزگارش را گوا ه باشد

که تا روزیکه از ابر لب طفلان بی مادرهزاران گونه گل بارد

که تا روزی نامش را فلک با صد تمنا بر زبان آرد

که تا روزیکه گردم مرگ ماتم را

که تا روزیکه گردم مرگ سرما را

به جانم ارمغان آرد

نخواهد بود آرامم

من ایرانم