دل چندین بار شکسته ام را دست کسی داده بودم و می دانستم که مانند گذشته ها روزی به دیوانگی ام پی می برد و برش می گرداند و من ناگزیر می سرایم:‌

می روی بی من ترا خوش بگذرد 

روزگارت شاد خرم پرورد 

غم مخور، روزی زمن دیوانه یی 

این دل دیوانه ام را می خرد

شاید هم خود فریبی بیش نباشم و بر هرکه دلم را بار می کنم خریدار بگویم. به هر رو بخت همان کرد که با من می کرد و دل آواره و دیوانه ام از بند سر زلف نگارین کسی فرو چکید. چون این بار بر خودم هم گرانی می کرد، خانهء تنگ تر از دلم را به عزم سرزمینی ترک کردم، بیگانه!

و غفران بدخشانی گاهی خواسته و گاهی ناخواسته با تمام ابعادش همراهی ام می کرد. در دومین روز سفرم کمر بستم که بدخشانی را گره گشایی کنم تا کیستی ها و چیستی هایش پیوسته خار پیکرم نباشند و دیوانگی هایش بیشترم نیازارند. اراده بر آن شد که برای دو روز جیب خرجش ندهم تا برود و مانند هزاران آواره یی دیگر پول نانش را با دست خالی به دست بیاورد.  

در سومین روز سفرم به چای خانه یی معروف شهر که نویسنده های مشهور اسپانیا در آن جا چایی نوشیده بودند و چیزی نوشته بودند رفتم. لختی در نوبت ماندم و سپس رفتم و روی میزی نشستم. چنانچه رسم آن چایخانه بود همه با نوعی از شیرینی های که آنجا فروخته می شد قهوه می نوشیدند. مگر من برای به دست آوردن پول به آنجا رفته بودم. برگ بزرگی که رویش پیش از رفتنم، من شاعر آواره یی هستم نوشته بودم را از بکسم برون کردم و سر دادم سرود آوارگی ام را که:‌ 

من ویرانه ام را به امید فردایی ترک می کنم که در آن

کودکم محکوم به گرسنگی نباشد 

و زنم به سیاه سر بودن 

بگذار که فردا لبریزی تردید باشد و تیرگی

من از روشنایی می گریزم

تا دیگر غم نان چون سایه دنبالم نکند 

من روان گسیختهء هستم

که با درد و مشقت و خواری

آسودگی ام را از بیخ کنده ام

و می روم 

تا در دل ناپیدا 

و در دامن بیگانه یی

آوارگی ام را فریاد بزنم 

و در آن وقت که همهء ابعاد بدخشانی بغییر از بدخشانی شاعر ترکم کرده بودند، بی پروا و پُر رو دست گدایی دراز کردم. با تبسمی میز ها را گشتم. از کسی ده و از کسی بیست و پنجاه سِنت* دریافتم و کسی هم برایم یک یورا داد و پیره زنی سکهء دویورایی و نگاهی که شاید به هزار هم پیدا نشود برایم بخشید. وقتی برون رفتم خدای هفت یورو و چهل سِنت بودم. یادم نمی رود. وقتی به عزم گدایی برخاستم، تمام هست و بودم نفرینم می فرستادند. غرورم سرود مرگش را زمزمه می کرد و ارزش های تحیمل شده برمن با روان دیوانه ام دست و گریبان بودند. پس از نان شب و به ویژه در بسترم گاهی از شرم غرق عرق می شدم و گاهی خودم را وارسته ترین زنده جان می پنداشتم.
   

روز دوم، پس از ساعت ها جست و جو دکانی یافتم که سامان موسیقی به وام می دهد. در بدل برگیزهء شناسه ام و پانزده یورو، گیتار دست دو و نیم شکسته یی را برای سه ساعت به وام گرفتم. تا سرما انگشتانم را از کار انداخت نواختم و در پایان کار هشت  یورو و بیست سنت به دست آورده بودم که تنها پول نان و یک پیاله قهوه می شد. وقتی به کدخدایی رستوران گفتم که تشنه هستم و بی پول، با تبسمی شگفت آلودی پرسید چه می خواهم بنوشم. وقتی گفتم در خور هرچه می دانی ام، اندکی اندیشید و گفت،  هرچه می خواهی. خندیدم و گفتم، آب جویی بسنده می کند. 

سفر پایان یافت

و من دیوانه تر از پیش ادامه دارم… 

*.cent

مدرید - اسپانیا

دوازدهم قیبروری ۲۰۱۲ -