خانه برایم تنگ شده بود، ترکش کردم. خودم را به کوچه های شلوغ شهر سپردم مگر شهر برایم جا نداشت. چنان خارج آهنگ بودم که گویی ساز خامشی باشم و مهمان خنیاگران. نمی دانستم شهر را به عزم کجا ترک کنم؟ دوست داشتم کسی بیاید و دستم را گرفته مرا به جنگلی ببرد و رهایم کند میان وحشت درختان. و خودم را با باد بیامیزم به هرچه شاخ و برگ است بمالم و بوی وحشی جنگل را در روانم نهادینه کنم و بکارم در گلویم فریادی از جنس سبز درختان.  

تا غُرُشی شوم در خور حنجرهء‌ جنگل و دلِ گره خوردهء خودم. و بدوم تا جایکه برگ ها زنده اند و سبزه ها رستن را از یاد نبرده اند و سنگ ها ترانهء آوای مرا پژواک می شوند.