گرچه خونم خورشیدی است و با غفلت و تیرگی سازگاری ندارد. مگر روز هیچگاهی آغوشش را به آن فراخی به من نگشود، که شب می گشاید. چه کنم وقتی شب با تمام تیرگی اش کلیدی می شود قفل دلم را و روانم را رهنمون، تا بیکرانه ها؟ زنده گی لبریز از تضاد است، نیست؟