ابر نمی داند که ادامهء دریاست و تهاجم ذره های بال کشیدهء‌ که با جستار گستاخانهء زمین را ترک کردند.  

وقتی  می رود و در دل آسمان چیزی جز سرما و سیاهی نمی یابد و پی می برد که چه دلبری را ترک کرده است، فریاد می زند شرمندگی اش را و به آتش می کشد آلودگی های آسمانی را از تن قطره های خاکی و سرازیر می شود تا دیوانه وار این خاک پاک را سجده کند.