او از زیباترین زن های این خاکستان است. واژهء پاکیزگی از آلودگی های او با مهر و نجابت مشتق شده است. چه بگویم، وجودش ثبوتی است برای موجودیت خدا و تبسمش تعریفی برای هستی من.  

اسم مرا ضمیری مگر او و یاد او نیست. موجم را شکستن است و آبم را جریان. یادم است وقتی برای نخستین بار آماج نگاه تبه کارش شدم، می دانستم که چشم کافرش رهزن راهم می شود و راه مسجدم جز به میخانهء دو نرگسش انجامیدنی نیست.  

پس از آشنایی ام با او، نگاهت یگانه چیزی است که با خود به گور می برم حتا به قیمت و در بدل ایمانم، یگانه سرود زنده گی ام بود که پیوسته در گوشش می خواندم.  

و روزگاری که دیگر از نگاهش سیراب نمی شدم، پی بردم که زیباترین دخت سرزمینم و دوستداشتنی ترین دلبرم برای به دست آوردن لقمه نانی روسپی شده است. نفرین کردم نان جاکش (مرده گو) را و سر فرو بردم تا خدا را در دامن پاکش سجده کنم.