چه درد آور است وقتی کسی به سبزه های خفه شده زیر پاشنه گاوان نمی اندیشد مگر به پستان گاوی که وعده چند کوزه شیر داده است. روزگاری سبزه ها خود را به دار تشنگی خواهند آویخت، پستان ها تهی خواهند ماند و دست آزمند انسان بریده خواهد شد و من رهایی خواهم یافت از تماشای این همه بیداد. چه مرغزار خوش باوری...