وقتی نبودنت بغض گلویم می شود

صبر هم می خواهد  

که روی شانهء تنهایی و خلوت کُشنده ام

بگریمت

و تنها من می دانم

که آن گره

مگر به مرگم وا نمی شود

چون منم که نبودنت را 

بغض گلویم شده ام

و تو

جاری می شوی

تا فردایی ترین جنس هستی ام

بی رحمانه تر