شعر یک آواز استیا بر آویختنش بر داری

بهر بشنیدن آوای کسی

 غرق یک لحظه شدن

و در آمیختن فکر و سکوت

زیر بیدی به لب جویچه در باغچه یی هم شعر است

شر شر آب به هنگام گریز از کوه ها

نخره ی سبزه به هنگام خمیدن در باد

تپش یک گنجشک در یک شاخ 

وقت آوردن خس

بهر آرایش یک زیر پناه هم شعر است

وقتی شب می خیزد

با هزارن خوشه از اختر ناب

به پذیرایی شبگیر ز جای

وقتی مه می تابد

تا به نیلگونه ترین کنج دل دریا یی

و در آن گوشه ی دور

می رهاند ز کف تاریکی

کرمک آبی را

روشنایی شعر است

وقتی خورشید سراسیمه ز ره می آید

که پر و بال شود

تن بی بال و پر شبنم را از رخ برگ

منطق بال گشودن شعر است

وقتی از خنده کسی اشک به رخسار چکاند

یا زغم

قد بر افراشتن این احساس

ز دل شاد و ناشاد کسی هم شعر است

شعر در واژه و در جمله و در دفتر نیست

وزن و بی وزن ندارد 

همه شعر است و همه شعر سرایند به جهان 

شعر اگر زیبایی است

آدمی هم شعر است

شعر اگر واژه با وزن و گپی از درد است

چاشت و بیگاه و پگاه

چشم بر راه شدن اشکم خالی کسی

لقمه ی نانی را

شعر را شعرتر است

نغمه ی سنگردی

کز دل لب به لب از مهر یکی خارکشی

می خَرامد بیرون

 هه و هه گفتن هیزم شکنی

موج آوایی تیاق چوپان

وقت برخورد به سنگ

عرق جمع شده در چهره ی یک مرد کار

کمر بسته و دستان پُر از آبله اش

کوشش و خواهش و عشقش به کار

اوج زیبایی شعر است مرا