من چگونه روانم را در تیغه های پستانت نترکانم
و لبم چگونه جان ندهد برای برخورد با تنت؟
کمرت از باریکترین 
و نگاهت از ژرف ترین راز های آفرینش سرچشمه می گیرد 

من گواه خلاقیت خدا می شوم
وقتی دستانم
هوس را میان سینه هایت فریاد می شوند
و ترنم های و هویت را
دلباخته ترین گوشی که خستگی یک قرن سکوت را
به دوش می کشد

چه عصیان می شود
وقتی پیکرت جامه را حرام می خواند
و چه عاصی می شوی
وقتی روی بازو هایم فرشت می کنم