نمی دانم گریز از روزمره گی هاست و یا از آن منِ تلقین شده بر من که مرا بر گشودن گره های اندیشه ام می خواند و می راند. نمی دانم. ولی آنچه مسلم است این است که گاهی چنان در پرسش و کنجکاوی قنداق می شوم که تنم برای زیستن تنگ می نماید. خودم را بیگانه می شوم و اندیشه ام را نیز. چه سخت بوده است، وقتی انسان با خودش به عزم پنجه نرم کردن بر می خیزد. و در من شوری زاده می شود و روانم فریاد می زند:‌ گاهی دلم برای خودم تنگ می شود.