هر آنچه در این تارنما می خوانی زادهء یک روان عاصی و پرسشگر است. شاید همهء این نوشته ها و سروده ها به ذوق تو خواننده گرامی برابر نباشند. هرگاه ذوقت نوشته هایم را به پرسش گرفت، بدان که تو را به پوشیده ترین بخش ناسانسور شدهء ذهنم راه داده ام. و بدان که من برای -همرنگ جماعت- شدن زاده نشده ام. و بدانی که هر قلمزنی که -خواهی نشوی رسوا، همرنگ جماعت باش- را شعار زنده گی اش کرده است، ستمی را بر فرهنگ، ادبیات و ارزش های انسانی روا دیده است. و از یاد نبری که گاهی قد برافراشتن در برابر ارزش های پوسیده و پارین از اصالت، ماهیت و مسوولیت یک نوسینده، شاعر و روشنگر راستین است.

بدرود